بدون شک اولین فرش ها پوست حیواناتی بودند که شکارچیان ماقبل تاریخ به صورت ابتدایی آنها را دباغی کرده و در غارها و چادرهایشان پهن می کردند.

قدیمی ترین فرش موجود، در پازیک ، سیبری جنوبی، از زیر خاک در آمد که قدمت آن در حدود 2400 سال تخمین زده شد.

رنگ زمینه ، قرمز ترکمنی با مایه های آبی، زرد و سفید است و نقش اسبی که در آن تکرار شده ویژگی های اسب ایرانی را دارد و حاشیه داخلی پازیریک هم نقش گوزنی است که به گوزن خالدار زرد ایرانی معروف است، اینها نشان از بدعت طراحی و بافت فرش در سرزمین ایرانیان است.

در اواسط قرن 18 فرش ماشینی با هدف تولید کفپوش های ارزان قیمت تر از فرش هایی که طبقه اشراف استفاده می کردند، برای مصرف تمام مردم دنیا پا به عرصه محصولات ماشینی نهاد. ایده اولیه این کار از دستگاه بافت پارچه گرفته شد و با تغییرات مبتکران صنعتی دنیا، پارچه پرزدار یعنی فرش ماشینی تولید شد.

ابتدا این محصول حکم کفپوش نساجی با کیفیت پایین و قیمت مناسب برای همه اقشار جامعه را داشت ولی بعدها با افزایش تراکم عرضی(شانه)، و تراکم طولی، تعداد رنگ بکار رفته ، مواد مصرفی با عمر بالا ، رنگرزی ثابت و همانند سازی طرح و رنگ با سبک های اصیل این کالا توانست با فرش های دستبافت به صحنه رقابت برود تا جایی که متخصصان فرش دستبافت را به حیرت واداشت.

البته این رقابت کیفیت، فاصله قیمت این کالا را با نوع دستبافت خود کم نکرد و این بدیهی به نظر می رسد چرا که افزایش کیفیت و کاهش قیمت تمام محصولات دنیا مدیون پیشرفت تکنولوژی، مواد اولیه مصنوعی، خلاقیت و... می باشد.

امروزه به طور میانگین 90% کفپوش نساجی دنیا را فرش ماشینی به خود اختصاص داده است و با 2 تفکر :

الف: سنتی، نفیس و کیفیت بالا ؛ برای مدت زمان مصرف طولانی

ب: مدرن، کیفیت متوسط و رو به پایین، قیمت مناسب، عمر کوتاه برای تنوع دکوراسیون های مختلف

توسط مصرف کنندگان و طراحان داخلی انتخاب می گردد.